- Czy już umarłam?- ból głowy był nie do zniesienia. Nie wiem jak się to znalazłam, ale tak szczerze mam to gdzieś. Obecnie marzę tylko o tym, by stracić przytomność. – Jeżeli nie, to chcę zdychać szybciej!!!
Do moich uszu doszedł stłumiony śmiech.
-Super, nawet Bóg się ze mnie śmieje.
Moja podświadomość zaczęła mi podpowiadać, że powinnam się czegoś napić. Skupiłam się na tym cichym głosiku w mojej głowie. Rzeczywiście mój język jest całkowicie wyschnięty. Podpieram się ręką i podnoszę. Moim oczom ukazuje się niewielka <przynajmniej moim zdaniem> butelka. Wypijam jej zawartość stosunkowo szybko. Oparcie mojej ręki nagle się porusza. Zgięłam palce i poczułam czyjeś kolano. Już miałam panikować, gdy pomyślałam, iż to pewnie nogi Harrego lub Rona. Zaraz potem odleciałam.
Znowu jestem na przyjęciu.
- Matko Boska- wykrzyczałam, znaczy wrzasnęłam, ale nic nie było słychać, nawet gdybym zdarła sobie struny głosowe nikt nie zwróciłby na mnie uwagi. Nie wiem co mnie bardziej przeraża to, że straciłam głos, czy to, że naprzeciwko mnie stoję ja razem z Harrym i Ronem. Dołącza do nas Zakon Feniksa. Widzę, jak zaczynam płakać. Wiem co mi powiedzieli. Nie chcą mnie. Uważają mnie za słabą mugolkę, która nie nadaję się do walki z Voldemortem. Tyle razy im pomagałam i ratowałam z opresji, a oni sądzą, że będę im tylko przeszkadzać. Nagle w tłumie zauważyłam ciemną czuprynę. Nie kojarzyłam tego chłopaka. Korzystając z tego, że nikt mnie nie widzi postanawiam za nim pójść. Staję dokładnie naprzeciwko chłopaka i doznaję szoku. Kolor włosów się nie zgadza, ale te zimne i bezduszne oczy poznam wszędzie. Draco Malfoy. Co ten pajac robi na przyjęciu dla Gryfindoru?
Pociąg nagle zahamował, przez co spadłam z siedzenia. Otworzyłam oczy. Okazało się, że przez sen płakałam. Zaczęłam jeszcze bardziej ryczeć, gdy uświadomiłam sobie, że nie mam z kim porozmawiać o koszmarze i uczuciach. A może jednak mam. Przecież oprócz mnie została siostra Rona. Nie wiem, czy to najlepszy pomysł, gdyż nigdy dobrze się nie dogadywałyśmy. Wszystko przez to, iż obydwie chciałyśmy zdobyć serce Harrego. Rozmyślania zostawię na później, bo muszę wreszcie wysiąść z pociągu. Gdy szłam do zamku zauważyłam rudę włosy. Postanowiłam schować dumę do kieszeni.
-Ginny!!! Poczekaj!!!
-Co się stało ? Dlaczego płakałaś? - odpowiada mi dość szorstkim głosem, w którym jednak potrafię odczuć nutkę współczucia
- To może poczekać. Chciałabym Cię przeprosić za wszystkie przykrości. Uważam, że dziewczyny nie powinny się kłócić o chłopaka. Odpuszczę sobie Harrego, właściwie nigdy nic do niego nie czułam, poza szczęrą przyjaźnią. Był dla mnie raczej jak brat, ale nikt więcej. Dopiero niedawno zdałam sobie z tego sprawę.
-Naprawdę? Dziękuję!!! Też Cię przepraszam. A teraz powiedz mi, dlaczego płakałaś...
Zaczęłam opowiadać co się ostatnio wydarzyło. Nim się spostrzegłyśmy, okazało się, że siedzimy w Wielkiej Sali przy stole Gryfindoru. Dumbledore powiedział, iż w wakacje dormitoria zostały przebudowane w taki sposób, że w jednym pomieszczeniu ma być jedna dziewczyna lub chłopak z Slitherinu i Gryfindoru. Dyrektor zaczął czytać listę przydziału. Gdy skończył, zapytał się, czy grono pedagogiczne kogoś nie pominęło. Zgłosiłam się. Okazało się, że oprócz mnie nauczyciele pominęli Draco.
- O ironio – powiedziałam pod nosem.(Co? Naprawdę w takiej chwili przypomina mi się tekst z Odlotowych Agentek. Racja to była moja ulubiona mugolska bajka i znam na pamięć wszystkie dialogi, ale dlaczego używam ich w takiej chwili?)
-Skoro tylko Wy zostaliście, to chyba oznacza, że razem zamieszkacie.
Przerzuciłam otępiły wzrok z Dyrektora na Malfoya i zobaczyłam ten jego ironiczny uśmieszek. Już wiem co mnie będzie czekało przez cały rok. Spostrzegłam, że świat wiruje mi przed oczami. Odchodziłam w otchłań. Niewątpliwie czekałoby mnie bliskie spotkanie z podłogą, gdyby nie jakieś silne ramiona, które złapały prawdopodobnie w ostatniej chwili.
Gdy się obudziłam, okazało się, że leżę w łóżku. Rozejrzałam się po pokoju. W pokoju było zupełnie ciemno, gdyby nie światło bijące od ognia z kominka. Nagle zobaczyłam puste oczy, wpatrujące się we mnie. Już miałam krzyczeć, kiedy ktoś wypowiedział szeptem nieznane mi dotąd zaklęcie.
Autorka : Merci
Redakcja :Kotka
PS.
Oczekujcie nowego rozdziału jeszcze do końca tygodnia.
Bardzo przepraszamy za opóźnienie, postaramy się teraz znacznie częściej dodawać posty - co wy na to, żeby notki pojawiały się dwa razy w tygodniu ?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz